فیلم Carry on Girls 1973

این فیلم فمینیست‌ها را هدف گرفته است. شهرک ساحلی فی‌کامب برای جذب گردشگر دچار مشکل شده است، بنابراین سید فیدلر (سید جیمز) پیشنهاد برگزاری یک مسابقه زیبایی را می‌دهد تا مشتریان لازم را به شهر بکشد. راضی‌کردن شهردار ناتوان (کنت کنور) کار چندان دشواری نبود، اما مخالفت از سوی آگوستا پرودورثی (جون ویت‌فیلد) و گروه فمینیست‌های او ظهور می‌کند. فیلم رنگی، مبتذل و در میان آثار مجموعه...

این فیلم فمینیست‌ها را هدف گرفته است. شهرک ساحلی فی‌کامب برای جذب گردشگر دچار مشکل شده است، بنابراین سید فیدلر (سید جیمز) پیشنهاد برگزاری یک مسابقه زیبایی را می‌دهد تا مشتریان لازم را به شهر بکشد. راضی‌کردن شهردار ناتوان (کنت کنور) کار چندان دشواری نبود، اما مخالفت از سوی آگوستا پرودورثی (جون ویت‌فیلد) و گروه فمینیست‌های او ظهور می‌کند. فیلم رنگی، مبتذل و در میان آثار مجموعه «کری آن» تا حدی معمولی است. کنت ویلیامز در این قسمت حضور ندارد، اما جالب اینکه رابین اسک‌ویث برای اولین و تنها بار در آن ظاهر می‌شود؛ کسی که بعدها ستارهٔ مجموعهٔ «اعترافات» شد و از ۱۹۷۴ کمدی جنسی را به سطحی دیگر برد. «کری آن گرلز» لحظاتی بامزه دارد: برنی برسلاو در نقش زن‌پوش شوخی‌های قابل‌توجهی ارائه می‌دهد و پیتر باتروورث در نقش مرد سالخورده شهوانی صحنه‌ها را می‌دزدد. برای طرفداران مجموعه خوشایند است که زوج سید جیمز و باربارا ویندزور قوس داستانی مناسبی دارند که با رابطه‌ای که طی سری شکل گرفته همخوانی دارد. مسابقات زیبایی و واکنش‌های فمینیستی در فیلمنامهٔ تالبوت راثول مطرح شده‌اند و شهر ساحلی رو به افول که به رونق نیاز دارد، نوعی گرمی و صمیمیت دارد (فیلم در برایتون در ساحل جنوب انگلستان فیلم‌برداری شده). اما در مجموع، خارج از نمایش‌های جسمانی و دوپهلوگویی‌های آمیخته با کلیشه‌های طنزآمیز و ارزان، فیلم اثری نسبتاً سطحی از مجموعهٔ «کری آن» است. ۵ از ۱۰ با وجود حضور نسبتاً سرگرم‌کننده و بانشاط باربارا ویندزور، این مجموعه با این فیلم واقعاً به ته سطل ایده‌ها رسیده است. سید جیمز در نقش «فیدلر»، عضوی از شورای محلی، موفق می‌شود شورای شهر را—در دورهٔ شهرداری بی‌رمق «شهردار بمبل» (کنت کنور)—قانع کند تا اجازهٔ برگزاری مسابقهٔ زیبایی را بدهند. این موضوع خانم شورا پرودورثی (جون ویت‌فیلد) را خشمگین می‌کند و او تلاش می‌کند جنبش آزادی زنان را برای مبارزه با این تبعیض آشکار سازمان‌دهی کند تا کل ماجرا متوقف شود. آنچه پس از آن رخ می‌دهد مجموعه‌ای از ماجراها است که صادقانه بگویم نسبتاً زشت، ساختگی و نا‌خنده‌دارند. ویندزور هوا و روح تازه‌ای به فیلم می‌آورد، اما جیمز و برنارد برسلاو (در نقش «پاتر») در اوج نیستند، کنت کنور فاقد تنوع اجراست و سبک نسبتاً نامطبوع او این روزها دیگر سرگرم‌کننده نیست. در کل، این فیلم طراحی ضعیف و جهشی دست‌پاچه از کلیشه‌های اوایل دههٔ ۱۹۷۰ است که با شوخی‌هایی همراه شده که تنها می‌توان آن‌ها را بی‌مزه توصیف کرد. هرچند یک الاغ هم در فیلم هست...