فیلم Brian and Charles 2022

برایان و چارلز قطعاً یکی از دلپذیرترین، بامزه‌ترین و دل‌گرم‌کننده‌ترین آثار سال خواهد بود. جیم آرچر از فیلمنامهٔ اصلی دیوید ارل و کریس هایوارد بهره می‌برد و با تکیه بر اجراهای درخشان و طنزآمیز بازیگران، داستانی دربارهٔ دوستی واقعی و ارتباطات اصیل انسانی را زنده می‌کند. طنز سبک فیلم مدام مخاطب را به خنده‌های ناب و دلپذیر وادار می‌کند؛ چه از طریق تعاملات واقعاً خنده‌دار میان...

برایان و چارلز قطعاً یکی از دلپذیرترین، بامزه‌ترین و دل‌گرم‌کننده‌ترین آثار سال خواهد بود. جیم آرچر از فیلمنامهٔ اصلی دیوید ارل و کریس هایوارد بهره می‌برد و با تکیه بر اجراهای درخشان و طنزآمیز بازیگران، داستانی دربارهٔ دوستی واقعی و ارتباطات اصیل انسانی را زنده می‌کند. طنز سبک فیلم مدام مخاطب را به خنده‌های ناب و دلپذیر وادار می‌کند؛ چه از طریق تعاملات واقعاً خنده‌دار میان دو شخصیت اصلی، چه با کمدی فیزیکی و انتخاب‌های موسیقایی هوشمندانه. شاید موضوع کاملاً بدیع یا به‌شدت نوآورانه نباشد، اما موفق می‌شود داستانی خاطره‌انگیز، سرگرم‌کننده و صمیمی با پیام‌های زیبا ارائه دهد. تماشای آن حتماً توصیه می‌شود. امتیاز: A- با وجود شباهت‌ها، «برایان و چارلز» طوری نوشته شده که احساسات‌تان را نشانه می‌گیرد و یادآور می‌شود که باید براساس آنچه در درون‌مان است قضاوت شویم، حتی اگر آن درون از سیم‌های درهم‌تنیده و چراغ‌های چشمک‌زن تشکیل شده باشد نه از قلبی که می‌تپد. فیلم به موضوع‌هایی مثل تنهایی و زورگویی می‌پردازد؛ مسائلی که اگر تجربه‌شان کرده باشید، به‌راحتی با آن‌ها همدلی می‌کنید. شاید داستان حول محور یک آدم خلاق و برخورد او با یک قلدر خشونت‌طلب بچرخد، اما فیلم آن‌قدر پاک و بی‌آلایش است که روبات کوچکِ عاشق ساحل ساخته‌شده در یک طویله، آدم را بیش از بسیاری آثار اخیر، احساسِ انسانی می‌کند. دیوید ارل نقش «برایان» را بازی می‌کند. او در کلبه‌ای در منطقهٔ روستایی ولز زندگی می‌کند و غالباً به اختراع‌گری مشغول است. درست مانند «کاراکتاکوس پاتس» در Chitty Chitty Bang Bang، اختراعات او اغلب دور از واقعیت، نصفه‌نیمه و تا حدی احمقانه‌اند. تا اینکه تصمیم می‌گیرد یک ماشین لباسشویی قدیمی را به روبات تبدیل کند. معجزه‌آسا—احتمالاً به‌خاطر یک موش و یک توفان شدید—این روبات جان می‌گیرد، می‌گوید می‌خواهد «چارلز» نامیده شود و بین آن دو نوعی رابطهٔ والدانه-نوزادی شکل می‌گیرد. چارلز که دیکشنری را با سرعت خوانده است، کنجکاو، پرسشگر و مصر به کاوش فراتر از حریم کوچکشان است. اما برایان نسبت به واکنش اهالی روستا محتاط است—نگرانی‌ای که به‌حق است وقتی متجاوز محلی «ادی» آن اختراع را می‌بیند و تصمیم می‌گیرد آن را برای دخترانش به‌دست آورد. اکنون بر عهدهٔ برایان و دوست طوطی‌دوستش «هِیزِل» است که چارلز را از سرنوشتی ناخوشایند نجات دهند. فیلم مدت زیادی طول می‌کشد تا به جریان بیفتد. بخش بزرگی از آن به‌صورت مونولوگ بین برایان و دوربین روایت می‌شود که گاهی بیش از حد ناموفق به نظر می‌رسد. چارلز گاهی اوقات جملات بامزه‌ای می‌گوید که یادآور بی‌پیرایگی کودکانه‌اند و این معصومیت برای مدتی جذاب است، اما شوخی‌ها زود تکراری می‌شوند و گاه به کلیشه‌های روستایی متکی می‌گردند که برای مدت طولانی‌تری از حدود نود دقیقه تاب نمی‌آورند. فیلم تماشای خوشایندی است، اما شاید بهتر باشد تا پخش تلویزیونی آن صبر کنید.