بیوگرافی
فیلیپ دِ لِیسی، معروف به فیلیپ deLacy (۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۱۷ – ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۵)، بازیگر کودک در دورهٔ فیلمهای صامت بود.
او در زمان جنگ جهانی اول به دنیا آمد؛ فیلیپ که پیشتر پدرش را از دست داده بود، هنگام بمبارانی که خانهٔ خانواده را ویران کرد مادر و پنج خواهر...
فیلیپ دِ لِیسی، معروف به فیلیپ deLacy (۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۱۷ – ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۵)، بازیگر کودک در دورهٔ فیلمهای صامت بود.
او در زمان جنگ جهانی اول به دنیا آمد؛ فیلیپ که پیشتر پدرش را از دست داده بود، هنگام بمبارانی که خانهٔ خانواده را ویران کرد مادر و پنج خواهر و برادرش را نیز از دست داد. او که تنها دو روزه بود در زمان آن تراژدی، در زیرزمین خانهٔ مادربزرگش زنده نگاه داشته شد، اما به سختی. او توسط خانم ادیت دِ لِیسی—که با بیمارستان زنان آمریکایی در خارج همکاری داشت—به فرزندی پذیرفته شد. پس از پایان جنگ، خانم دِ لِیسی فیلیپ را به آمریکا برد، جایی که چهرهٔ جذاب او بهزودی فرصتهایی در مدلینگ برای تبلیغات مجلات فراهم کرد. کارهای مدلینگ او توجه هالیوود را جلب کرد و او در چهار سالگی در اولین فیلمش نقش کوچکی بازی کرد.
داستان کودکی فیلیپ موضوع یک کتاب داستان کودکان تخیلی شده بود: «فیلیپ کوچک بلژیک» (Little Philippe of Belgium) نوشتهٔ مادلین براندیس، که بخشی از مجموعهٔ او «بچههای جهان» بود.
دِ لِیسی در دههٔ ۱۹۲۰ بهصورت پروژهای برای چندین استودیو کار میکرد، اما عمدتاً برای پارامونت. در سال ۱۹۲۴ او نقش مایکل دارلینگ را در نسخهٔ صامت کلاسیک پیتر پن، با بازی بتی برانسون، ایفا کرد. در ده سالگی نقش دون ژوان جوان را در فیلم دون ژوانِ جان بریمور (۱۹۲۶) بازی کرد، و در ۱۹۲۷ نقش شاهزادهٔ جوان کارل هاینریش را در فیلم بهیادماندنی ارنست لوبیش «شاهزادهٔ دانشجو در هایدلبرگ قدیم» بازی کرد که رامون نووارو و نورما شیرر نیز در آن بازی داشتند. همچنین در ۱۹۲۷ او در فیلم «عشق» (نسخهای بهروز شده از رمان آنا کارنیناِ تولستوی) همراه با گرتا گاربو و جان گیلبرت بازی کرد که در آن نقش پسر جوان آنا، سرژا کارنین را بازی میکرد. با آمدن دوران فیلمهای صوتی، حرفهٔ بازیگری دِ لِیسی در حال افول بود و او هرگز گذار موفقی از بازیگر کودک به بازیگر بزرگسال نداشت. جدا از فیلمهایش، دِ لِیسی در تئاتر هم کارهایی انجام داد. با این حال او تا اوایل نوجوانی جذابیت کودکانهٔ خود را از دست داده بود و در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ از پردهٔ سینما کنارهگیری کرد.
دِ لِیسی تمرکز خود را بر جنبهٔ تولید فیلم گذاشت و بهعنوان تهیهکننده، کارگردان و فیلمبردار فعالیت کرد. او دستیار کارگردان لوئیس دِ روشمون شد و با او در فیلم سال ۱۹۴۰ «The Ramparts We Watch» همکاری کرد. در نهایت او مدیر اجرایی آژانس تبلیغاتی J. Walter Thompson شد، مقامی که بیش از ۲۵ سال در آن باقی ماند. اولین اعتبار کاری دِ لِیسی در سال ۱۹۴۲ بهعنوان دستیار تحریری برای فیلم تبلیغاتی نیروهای مسلح آمریکا «ما تفنگداران دریایی هستیم» (We Are The Marines) بود. گویندهٔ رادیو و تلویزیون وستبروک ون وورهیس روایت این مستند را بر عهده داشت که عملاً یک فیلم جنگی طولانی بود. در ۱۹۴۴ دِ لِیسی در ساخت یک مستند دیگر، این بار برای نیروی دریایی آمریکا، که روی ناو هواپیمابر یورکتاون فیلمبرداری شده بود، مشارکت داشت. راویان این مستند بازیگران رابرت تیلور (که در آن زمان در واقع لیفتنانت نیروی دریایی بود) و شارل بوآیه بودند که روایت فرانسوی را تأمین میکرد. دِ لِیسی فیلمبردار فیلم «The Fighting Lady» بود و سه فرماندهٔ واقعی نیروی دریایی او را همراهی کردند. این فیلم جایزهٔ اسکار بهترین مستند سال ۱۹۴۵ را برد. دِ لِیسی سپس در سال ۱۹۵۰ به کارگردانی یک سریال تلویزیونی پرداخت و علاوه بر آن مدیر یک ایستگاه تلویزیونی محلی در هالیوود نیز شد.
نمایش بیشتر
