فیلم Project Hail Mary 2026

وقتی زمان‌ها سخت می‌شود و آدم‌هایی که از جهان خسته‌اند دنبال فرار از درد و غم و دل‌تنگی می‌گردند، اغلب به سینما پناه می‌برند تا فشار درونی‌شان کم شود. در روزگاری که به نظر می‌رسد اوضاع دنیا به‌هم ریخته، این نیاز بیش از پیش حس می‌شود. با این پیش‌زمینه، این ماجراجویی علمی-تخیلی موردانتظارِ فیلیپ لرد و کریستوفر میلر وارد صحنه می‌شود، با این هدف که...

وقتی زمان‌ها سخت می‌شود و آدم‌هایی که از جهان خسته‌اند دنبال فرار از درد و غم و دل‌تنگی می‌گردند، اغلب به سینما پناه می‌برند تا فشار درونی‌شان کم شود. در روزگاری که به نظر می‌رسد اوضاع دنیا به‌هم ریخته، این نیاز بیش از پیش حس می‌شود. با این پیش‌زمینه، این ماجراجویی علمی-تخیلی موردانتظارِ فیلیپ لرد و کریستوفر میلر وارد صحنه می‌شود، با این هدف که تماشاگران را سرگرم و تسکین دهد. متأسفانه فیلم خیلی از انتظارها فاصله دارد. رایلند گریس (رانی گاسلینگ)، دانشمندی که زمانی مشهور اما اکنون بدنام شده، با کشف علت یک فاجعه فضایی که می‌تواند زمین را نابود کند، به‌نوعی فرصت جبران می‌یابد. گروهی بین‌المللی از محققان (با رهبری قهرمانانه اما بازی کم‌جان ساندرا هولر) او را برای شرکت در مأموری جذب می‌کنند. گریس به‌خاطر تردیدهای شخصی و نداشتن تجربه فضانوردی مردد است؛ تردیدهایی که وقتی از خواب زمستانی بیدار می‌شود و می‌بیند تنها بازماندهٔ تیم است، بی‌پایه نبوده‌اند. او مجبور می‌شود خودش یاد بگیرد چگونه فضاپیما را هدایت کند و راهی برای جلوگیری از فاجعه بیابد—فاجعه‌ای که به‌ظاهر همهٔ سامانه‌های همسایه را درگیر کرده است به جز یک محل. در آن محل تنها، او با یک بیگانهٔ سنگ‌چهره برخورد می‌کند که او را «راکی» می‌نامد (صداپیشگی: جیمز اورتیز)؛ موجودی که از سیارهٔ خود برای همین مأموریت فرستاده شده. شاید همکاری این دو موجود نامتعارف پاسخی بیافریند، اما ابتدا باید راهی برای ارتباط بیابند؛ چالشی تقریباً به اندازۀ معضل علمی‌شان بزرگ. پیش‌فرض روایت می‌تواند مناسب باشد، اما مشکل نه در ایده بلکه در اجرای پر از خطا است. نخست اینکه با مدت زمان ۲ ساعت و ۳۶ دقیقه، فیلم بیش از حد طولانی است تا با محتوایش توجه تماشاگر را حفظ کند. فیلم هرگز خود را آن‌قدر جدی نمی‌گیرد که بیننده نسبت به شخصیت‌ها یا نتیجه نگران شود. به‌جای خلق یک ماجرای فضایی هیجان‌انگیز، فیلم به یک buddy movie سبک و تا حدی کودکانه تبدیل می‌شود. شوخ‌طبعی خوب است، اما اینجا از حد گذشته و نیاز شدید به تدوین مؤثر را پدید آورده است. روایت هم به‌خصوص اصالت زیادی ندارد؛ عناصر و کلیشه‌هایی از آثاری مانند Interstellar، The Martian و حتی Cast Away را ترکیب کرده و ظاهراً برخی تصاویر بصری انگار از ۲۰۰۱: A Space Odyssey و ۲۰۱۰ برداشته شده‌اند. جلوه‌های ویژه نیز ترکیبی ناهماهنگ‌اند؛ برخی بسیار زیبا و برخی به‌شکلی باورنکردنی مثل کارِ چهل سال پیش به نظر می‌رسند. بازی گاسلینگ بخش بزرگی از فیلم را به دوش می‌کشد؛ او نسخهٔ همیشگیِ آرام و معمولی کاراکترش را بازسازی می‌کند، اما گاهی از مرز می‌گذرد و به نمایش‌هایی اغراق‌آمیز و سُست می‌رسد—همان‌طور که همبازی بیگانه‌اش نیز چنین است. در مجموع، «پروژه هیل مری» ناامیدکننده از آب درآمد و آن‌چه تیم تبلیغاتی‌اش وعده داده بود را فراهم نمی‌کند. ممکن است دیدگاهم تلخ به نظر برسد و برخلاف نظرات بسیاری از منتقدان و مخاطبان باشد، اما من از فیلم راضی بیرون نیامدم. اگر باز هم تصمیم گرفتید آن را ببینید، تماشای آن روی پردهٔ آی‌مکس برای تجربهٔ بهتر پیشنهاد می‌شود؛ اما اگر من بودم، صبر می‌کردم که در پلتفرم‌های استریم در دسترس قرار گیرد. --- فکر می‌کنم این ممکن است از زمان «Galaxy Quest» (۱۹۹۹) بهترین فیلم علمی-تخیلی موردعلاقه‌ام باشد؛ مانند آن، داستانی محکم و سرگرم‌کننده است با بازیگری که با گذشت زمان جذاب‌تر و کاریزماتیک‌تر شده است. گریس (رانی گاسلینگ) نوع معلم علوم تعاملی‌ای است که من دوست داشتم داشته باشم: کتاب‌های درسی کم، ابزارها و گجت‌ها و حقایقی که دانش‌آموزان نوجوان را کنجکاو و هیجان‌زده نگه می‌دارد. روزی که او بعدازظهر از مدرسه بیرون می‌آید، با اِوا (ساندرا هولر) ملاقات می‌کند؛ زنی مرموز که از گذشتهٔ سرکش او در جامعهٔ علمی آگاه است و از او دعوت می‌کند در پروژه‌ای جهانی شرکت کند. خورشید در حال خاموش‌شدن است و آن‌ها علت احتمالی را شناسایی کرده‌اند. گریس به‌سرعت پدیده‌ای را که «آستروفِیج» می‌نامد می‌یابد و به‌زودی روی کشتی هوایی وسط اقیانوس مشغول کار بر روی پادزهری می‌شود که ممکن است منشأش از یک ستاره میلیون‌ها سال نوری دورتر باشد. او دانشمندی است که خودش می‌خواهد باشد—اما فضانورد بودن موضوع دیگری است—و پس از انفجاری ناگوار، اِوا باید تصمیم دشواری بگیرد. در موازات این خط، داستانی در یک فضاپیما در کهکشانی دور اتفاق می‌افتد—جایی که تنها فضانوردش با یک سرگردان دیگر برخورد می‌کند که دنبال راهی برای این بیماری بین‌کهکشانی است. این دو تقریباً قطب‌نماهای مقابل‌اند؛ زبان مشترک ندارند و حتی یک نوع هوا هم تنفس نمی‌کنند—اما با هوشمندی فنی، زبان اشاره، ساخت مدل و حسن نیت، شاید بتوانند به‌موقع راه‌حلی پیدا کنند. به‌جز چند حضور کوتاه از هولر—و بخشِ بامزهٔ کارائوکهٔ او—در اصل این فیلم گاسلینگ است که نشان می‌دهد کاردیگان‌ها چقدر جذاب‌اند، در حالی که با سرعت از فضا عبور می‌کند. فیلمنامه دیالوگ‌های بامزه‌ای به او می‌دهد و کمی هم علم واقعی در کنار آن هست؛ جلوه‌های بصری هم چشمگیرند، اما در نهایت این نقش‌پردازی دوست‌داشتنی اوست که هم ما را می‌خنداند و هم هم‌زمان دل‌مان را به لرزه درمی‌آورد، در حالی که داستان برای چند ساعت خطر، طنز و قدرت دوستی را با هم می‌آمیزد. روی پردهٔ بزرگ عالی به نظر می‌رسد و من قطعاً برای دنباله‌ای مشتاقم. --- فیلم فوق‌العاده است. دلگرم‌کننده و خنده‌دار. فیلم‌برداری زیباست، داستان سرگرم‌کننده است و با شخصیت‌ها به شدت درگیر می‌شوید. رانی گاسلینگ هرگز ناامیدم نمی‌کند. --- پروژه هیل مری نمودی از پیروزی روایت بر تکنیک است؛ داستان بازگشت مردی که خود را ترسو می‌دانست به نماد امید برای یک تمدن تبدیل می‌شود. این فیلم کاوشی زیباست در این‌که چگونه ارتباط واقعی و فداکاری می‌تواند بزرگ‌ترین موانع را فرو بریزد و دو موجود از دنیاهای متضاد را در هدفی مشترک متحد سازد. پس از خروج از سینما، فکر و ذهنم مشغول فیزیک مداری یا شیمی بیگانه نبود، بلکه درس عمیق نوع‌دوستی‌ای بود که راکی و گریس به دنیای واقعی می‌دهند. این فیلم یکی از تجربیات علمی-تخیلی عاطفی و همه‌جانبهٔ سینما در سال‌های اخیر است؛ ترکیبی از شکوه فنی یک تولید آی‌مکس با صمیمیت یکی از خالص‌ترین دوستی‌های دیده‌شده روی پرده، به‌واسطهٔ بازی به‌یادماندنی رانی گاسلینگ. به ما یادآوری می‌کند که در سکوت پرطنین کیهان، بزرگ‌ترین قدرت ما در مشکلات حل‌شده نیست، بلکه در شجاعتِ دست دراز کردن به سوی ناشناخته است تا دریابیم هرگز واقعاً تنها نیستیم. در نهایت، چیزی که ماندگار می‌ماند نه جلوه‌های بصری پیشرفته یا دقت علمی محض، بلکه روحِ داستان است. (نمره: A-) --- من کتاب را نخوانده‌ام (و خیلی اهل کتاب خواندن نیستم جز تریلرهای جنایی)، اما فکر می‌کنم فیلم خیلی سرگرم‌کننده و پر از دل است و رانی گاسلینگ عالی بود. تجربه‌ام را تا حدی دختر کنار دستم مختل کرد که مدام لیوان شربت‌اش را مصرف می‌کرد و در نیم ساعت آخر کلی نگرانی از پر بودن مثانه داشتم، به‌علاوه سالن خیلی گرم بود. صندلی D-BOX را گرفته بودم که حرکتش خوب به کار رفته بود. دوباره وقتی نسخهٔ 4K بیاید می‌روم. با این حال، در مجموع درام علمی-تخیلی محکمی است. (۴/۵) --- پروژه هیل مری نمونهٔ بارز دلایلی است که سینمادوستان عاشق رفتن به سینما هستند. اگر فیلم‌های پاپ‌کُرنی بتوانند هم از نظر فکری تحریک‌کننده، هم از نظر احساسی عمیق و هم به‌شدت ارزشمند باشند، این فیلم نمونهٔ نهاییِ فیلم پاپ‌کُرنی است. --- «پروژه هیل مری» خود را به‌عنوان یک علمی‌تخیلی مدرن دربارهٔ مأموریتی کلاسیک برای نجات دنیا (یا در این مورد، چند دنیا) معرفی می‌کند. در طول سفر، قهرمان داستان با راکیِ دوست‌داشتنی همراه می‌شود؛ شخصیتی که برای سبک‌تر کردن فضا و حواس‌پرتی از طرحی که از یک دست‌انداز به دست‌انداز دیگر می‌رود، به‌کار گرفته شده است. مرگ راحت و مهندسی‌شدهٔ کل خدمه تنها برای ایجاد یک پویایی صمیمی بین دو شخصیت است. مجموعه‌ای از تصادفاتِ راحت اجازه می‌دهد داستان به خوش‌خیم‌ترین شکل ممکن ختم شود. علاوه بر این، آنچه ابتدا نقطهٔ تمرکز علمی به نظر می‌رسید—باور قهرمان به حیات غیرکربنی—در عمل با وجود راکی تأیید می‌شود، اما فیلم این رگهٔ تماتیک مهم را پیگیری نکرده و رها می‌کند. در نهایت، فیلمی لذت‌بخش، سبک و گهگاه بامزه است؛ اما تأثیر ماندگاری برجا نمی‌گذارد. بیننده در طول فیلم سرگرم می‌شود، اما تجربه چیز قابل‌تأملی برای بازتاب به جا نمی‌گذارد. --- در سال‌های اخیر بهترین فیلمی که دیده‌ام، با اختلاف زیاد. شدیداً پیشنهاد می‌کنم که این را در سینما ببینید؛ صدا عالی است. (۵/۵) --- جلوه‌های بصری و طنز عالی‌اند، اما بخش‌هایی از کتاب که فیلم را از یک داستان کلیشه‌ای «قهرمان دنیا را نجات می‌دهد» متمایز می‌کردند حذف شده‌اند، و شخصیت‌های گریس و استرات تا حدی بیش‌ازحد قابل‌هضم و مطبوع ساخته شده‌اند. --- مدت‌هاست فیلمی این‌قدر از دیدن آن لذت نبردم. داستان عالی و متعادل بین طنز، هیجان، شادی و غم بود. جلوه‌های بصری شگفت‌انگیز داستان را از میان نبردند و لحظات شاعرانهٔ بصری طولانی و خسته‌کننده نبودند. خوشحالم که راکی موجود بامزه و سطحی نبود. --- نیمهٔ اول فیلم کمی کشدار و کم‌جذاب است، اما نیمهٔ دوم جالب‌تر است و از نظر صوتی عالی پشتیبانی می‌شود. تصویربرداری و جلوه‌های بصری بسیار خوب و لذت‌بخش‌اند. فکر می‌کنم این فیلم برای همه—علاقه‌مندان به علمی‌تخیلی یا کسانی که می‌خواهند رانی گاسلینگ را ببینند—فیلم خوبی است. او کارش را عالی انجام می‌دهد و با راکی یک زوج کامل درست کرده‌اند. --- فیلم‌نامهٔ اقتباس‌شده از پروژه هیل مری نمایش درخشانی از نحوهٔ تبدیل یک فرضیهٔ علمی-تخیلی سطح بالا به تجربهٔ سینمایی عمیق و تاثیرگذار است. در حالی که جنبه‌های فنی و مقیاس مأموریت کیهانی بی‌تردید چشمگیرند، قوت واقعی فیلم در هستهٔ عاطفی عمیق آن است. روایت فراتر از حل مسائل فیزیکی صرف است و به آسیب‌پذیریِ تنهایی کامل و قدرت تحول‌آفرین یافتنِ ارتباط در غیرمحتمل‌ترین مکان‌ها می‌پردازد. رابطهٔ مرکزی با گرمایی ظریف و اصیل برخورد می‌شود که باعث می‌شود خطرها شخصی‌تر به نظر برسند تا صرفاً جهانی. فیلم به ندرت هم‌زمان هم از نظر فکری تحریک‌کننده است و هم حس همراهی و امید را القا می‌کند. بازی‌ها عناصر فانتزی را زمین‌گیر می‌کنند تا طنز و لحظات تأمل‌آمیز با همان تأثیر بنشینند. این یادآور زیبایی است که حتی در خلأ سرد و پهنای فضا، مهم‌ترین کشف، ظرفیت دوستی و فداکاری است. این فیلم سفری طنین‌انداز و جان‌دار است که مدت‌ها پس از پایان فیلم با شما می‌ماند. --- شاهکار. تحولِ آغازین سفر او در طول این ماجراجویی شگفت‌انگیز بود. رانی گاسلینگ برای این فیلم ساخته شده بود و نقش را کاملاً ایفا کرد. صحنه‌های بازگشتی در فیلم عالی بودند و او «تصویر بزرگ» را تکه‌تکه کنار هم می‌گذاشت. فیلم به‌خوبی پیش رفت و توجه من را تا پایان حفظ کرد. طرح بسیار واقعی‌نما بود. از آن لذت بردم. این فیلم بیانی عمیق دربارهٔ آیندهٔ اکتشافات فضایی و امکان واقعی‌شدن چنین سناریوهایی دارد. --- فکر می‌کنم این فیلم عالی بود! بسیاری از نماها شگفت‌انگیز بودند، اما به‌نظرم طول کشید تا واقعاً در جریان بیفتد. یک ساعت اول کمی بی‌علاقه‌ام کرده بود، اما بعد از آن خیلی سریع توجه‌ام را جلب کرد! --- کسل‌کننده، اتلاف وقت. عذر بدی برای علمی-تخیلی. شاید برای کودکان فیلم طنز پیکساری باشد. از اولین سکانس، لحن slapstick فضا را تعیین می‌کند. کارگردان از فضای خلأِ ترسناکِ «فضا که هیچ‌کس صدایت را نمی‌شنود» می‌ترسد؟ روایت دوخطی هم کار نکرد. شخصیت اصلی مثل دو شخصیت متفاوت به نظر می‌رسید. در هیچ سطحی باورپذیر نبود. این فیلم در حد و اندازه‌های Interstellar، Arrival یا Moon نیست. بیشتر شبیه لگوی فضایی است. واقعاً تأسف‌آور؛ یک اشتباه بزرگ. وقت‌تان را صرفش نکنید؛ خیلی طولانی است که ارزشش را داشته باشد. --- این فیلم کامل نیست، اما پرتنش، انتزاعی و عمیقاً خنده‌دار است. اساساً یک روایت تک‌نفره است با مقداری CGI برای تعامل و رانی این کار را به‌خوبی انجام می‌دهد. داستان عجیب و جذاب است و هم‌رزمی‌اش را هم جالب می‌کند، که فیلم را بسیار لذت‌بخش می‌کند. در واقع یک ماجراجویی علمی-تخیلیِ سرگرم‌کننده و buddy-movie است و من قویاً آن را پیشنهاد می‌کنم. --- یک فیلم بسیار ناخواسته. در تبلیغات گفته می‌شد «علمی‌تخیلیِ پیچیده» شبیه Interstellar، اما در اجرا شبیه نسخه‌ای کمدی و نامنظم از Interstellar است، انگار یک قسمت دههٔ ۸۰ از برنامه‌ای کودکانه با بودجه‌ای بیشتر. اشتباه؟ سردرگمی؟ مواد مخدر؟ نیهیلیسم بدخواهانه؟ خودتان قضاوت کنید. بازیگر اروپایی سطح‌بالایی برای نقش نامشخصی انتخاب شده تا تصور «علمی‌تخیلیِ باهوش» حفظ شود. صحنه‌هایی با ملودرام و وقار با صحنه‌هایی از مسخرگی درهم آمیخته‌اند؛ کاملاً شبیه یک دسته کارتِ ورق‌خورده. کامپیوتر سفینه از رابّی ربات هم ناکارآمدتر است و نقش عروسک‌گونه‌ای کنار گاسلینگ بازی می‌کند—بله درست خواندید. گاسلینگ نیمی از فیلم را با تقلیدی شبیه اجراهای کمدی سطحِ ویل فرل می‌گذراند. هیچ ایرادی به آدم‌های مهربانِ مست نیست، اما تقلیدی ماندگار برای پرکردن زمان و جذبِ همه، تنبلی بی‌ادبی است که به‌عنوان زیرکی جا زده شده. در حقیقت کم‌پاپتی‌ترین شخصیت راکی است که عمقِ شخصیت و همدلی را بیشتر نشان می‌دهد. فیلم دربارهٔ ساختنِ یک جعبه دورِ جعبه برای تاریکی در یک تأسیسات امنیتی با مواد تبلیغاتی فروشگاهی است، در حالی که همان جعبه در اتاق بزرگی قرار دارد که چراغ‌هایش قابل خاموش‌شدن‌اند. فیلم دربارهٔ انتخاب یک معلم عادی به‌خاطر درخشش سرکوب‌شده‌اش است که بلافاصله نادرست از آب درمی‌آید، و هیچ‌کس پس از ملاقات راکی اشاره‌ای به آن نمی‌کند که در حقیقت درست بوده است. فیلم دربارهٔ سلول‌هایی است که خورشید را می‌خورند اما عمدتاً یا «کاملاً» از آب ساخته شده‌اند و با این حال می‌توانند هم در سرمای فضا و هم در گرمای هستهٔ خورشید زنده بمانند و بخورند. فیلمی با دستیار رباتیک پیشرفته که سعی می‌کند شما را با یک تیغ برقی تبلیغی بتراشد. نیمه‌ای از فیلم ترکیبی از کلیپ‌های رنگیِ رقصِ رانی گاسلینگ است، اما کمتر حرفه‌ای. سفینهٔ بیگانهٔ پیشرفته‌ای که کمتر از یک سطل زنگ‌زده برای گذر از جو توانایی دارد و در داخل آن همه جز گاسلینگ برای دلایلی نامشخص مرده‌اند. فیلمی که هرچه بالاتر می‌روی کسل‌کننده‌تر می‌شود—یک نادرهٔ واقعی. فیلمی که شمارش همهٔ حماقت‌هایش شما را احمق فرض می‌کند. فیلمی از امروز. --- ۳ از همهٔ ستاره‌ها! (با لحنی بسیار نامطبوع) در کل: نه عالی، نه افتضاح. پیش‌فرض پوچ و غیرقابل‌باور است و این در اجرا و بازی‌ها هم پیداست—بازیگران آمده‌اند تا دیالوگ‌هایشان را بخوانند و تمام. بدترین نکته تکرار غیرقابل‌باورِ گاسلینگ از چیزی است که در صدها فیلم مشابه دیده‌ایم. علمی‌تخیلی واقعاً کار او نیست، و در آغوش‌گرفتن هم شاید. طرح خطی، قابل‌پیش‌بینی و واقعاً کسل‌کننده است. بُرش کوتاه سیاسیِ زمین هم پیش‌پاافتاده، پندآمیز و فاقد ظرافت است. حتی برای پرواز طولانی در هواپیما هم خوب نیست. --- نمره: ۳/۱۰ — نه عالی، نه فاجعه. پیش‌فرضی مضحک و بی‌اعتبار است و این در بازی‌ها هم نمایان می‌شود. بازیگران صرفاً خطِ دیالوگ را می‌خوانند. بدترین نکته تقلید غیرقانع‌کننده گاسلینگ از نمونه‌هایی است که قبلاً بارها دیده‌ایم. طرح خطی و قابل‌پیش‌بینی است و واقعاً خسته‌کننده. بخشِ کوتاهِ سیاست‌گذاری روی زمین نیز کلیشه‌ای، موعظه‌ای و بدون ظرافت است. حتی برای پرواز طولانی هم کافی نیست. --- داستان‌هایی که در فضای بیرونی اتفاق می‌افتند معمولاً مرا نسبت به امکانات امیدوار می‌کنند و این تولید هم چنین حسی به من داد. تجربه‌ای شگفت‌انگیز بود که تا حدی آن را با تجربه‌ای که از دیدن Interstellar داشتم مقایسه می‌کنم. گاسلینگ و هولر شیمی فوق‌العاده‌ای دارند و به نظر می‌رسد نامزدهای اسکار آینده باشند، هرچند فیلم زود اکران شده است. متأسفانه من نتوانستم آن را روی صفحهٔ آی‌مکس ببینم (در کشور ما موجود نبود) و نه حتی روی بزرگ‌ترین پردهٔ کشور، اما باز هم همان تجربهٔ جهانی را حس کردم که از چنین تولیداتی انتظار می‌رود. --- چند لحظهٔ نسبتاً مهم از کتاب حذف شده ولی کاملاً قابل درک است و فیلم همچنان عالی کار می‌کند. نکتهٔ مشابهی دربارهٔ شخصیت استرات هست اما باز هم ایراد بزرگی نیست. من تا آخر عمرم دربارهٔ جلوه‌های عملی فریاد می‌زنم چون معتقدم آن‌ها هر فیلمی را بهتر، انسانی‌تر و دقیق‌تر نشان می‌دهند—آن‌چه برای این فیلم انجام دادند واقعاً خیلی جالب بود و من خیلی دوستش دارم.