فیلم The Garden Left Behind 2019

یکی از مهم‌ترین نقش‌هایی که سینما می‌تواند ایفا کند، پررنگ‌ کردن صداها و روایت‌های جوامع حاشیه‌نشین است. «The Garden Left Behind»، فیلمی بلندپروازانه درباره تجربه تراجنسیتی‌ها در آمریکا، کوشیده انسانیت را برای همه ما روشن‌تر کند — به‌ویژه نسبت به کسانی که «دیگری» انگاشته می‌شوند. با بازیگران متنوعی از تراجنسیتی‌ها و لاتین‌تبارها، این فیلم ابزار آموزشی خوبی است که تماشاگر را در موقعیت دیگری قرار...

یکی از مهم‌ترین نقش‌هایی که سینما می‌تواند ایفا کند، پررنگ‌ کردن صداها و روایت‌های جوامع حاشیه‌نشین است. «The Garden Left Behind»، فیلمی بلندپروازانه درباره تجربه تراجنسیتی‌ها در آمریکا، کوشیده انسانیت را برای همه ما روشن‌تر کند — به‌ویژه نسبت به کسانی که «دیگری» انگاشته می‌شوند. با بازیگران متنوعی از تراجنسیتی‌ها و لاتین‌تبارها، این فیلم ابزار آموزشی خوبی است که تماشاگر را در موقعیت دیگری قرار می‌دهد و به درک، همدلی و کاهش فاصله‌ها کمک می‌کند. فیلم داستان خیالی تینا، زن تراجنسیتی مکزیکی (با بازی Carlie Guevara)، را روایت می‌کند که همراه با مادربزرگ مهربانش، الیانا (Miriam Cruz)، در نیویورک زندگی می‌کند. آن‌ها مهاجران بدون مدارک هستند و برای ساختن زندگی در آمریکا تلاش می‌کنند. تینا آرزوی دریافت درمان هورمونی را دارد تا بتواند روند گذار خود را کامل کند و آن زندگی‌ای را که احساس می‌کند سزاوارش است، به‌طور کامل زندگی نماید. مادربزرگش او را به‌شدت دوست دارد و اگرچه گاهی در درک او دچار تردید می‌شود، همواره حمایتش را از دخترزاده‌اش ادامه می‌دهد. مشکلات روزمره یک زن تراجنسیتی در فیلم با دلسوزی و احترام به تصویر کشیده می‌شود؛ نه به شکل منفی و نه از سر کلیشه‌پردازی. کارگردان فلاویو آلوِس و یکی از فیلمنامه‌نویسان، جان روتوندو، با جامعه تراجنسیتی همکاری داشته‌اند تا دغدغه‌ها و واقعیت‌های زندگی روزمره آن‌ها را وارد روایت کنند. نتیجه تصویری اصیل و تازه از تجربه تراجنسیتی‌بودن در آمریکا است، به‌ویژه تجربه زن تراجنسیتی رنگین‌پوست. ما در کنار تینا هستیم وقتی آزار عاطفی از سوی دوست‌پسرش، تهدیدات کلامی از سوی غریبه‌ها، تمسخر و فحاشی، آزار و اذیت، نگاه‌های ناراحت‌کننده و ویرانی ناشی از یک افشای زندگی‌سوز پس از آغاز فرایند گذار را تحمل می‌کند. این روایت مؤثر و احساس‌برانگیز راهی دلخراش برای نزدیک‌کردن افکار است، چرا که داستانِ او عمیقاً انسانی است. فیلم تصویربرداری جذابی دارد (به‌کارگردانی تصویربرداری Koshi Kiyokawa) و ریتم آن سریع و بدون تأخیرهای اضافه روایت را پیش می‌برد. با این حال، فیلمنامه تلاش می‌کند مسائل حساس متعددی مانند مهاجرت غیرقانونی و کمبود دسترسی به خدمات بهداشتی را هم وارد کند؛ این آگاهی سیاسی قابل تحسین است، هرچند صحنه‌های طولانی مرتبط با جنبش «Trans Lives Matter» کمی تحمیلی به‌نظر می‌رسند و ریتم روایت را کند می‌کنند. پایان داستان تینا شوکه‌کننده و غم‌انگیز است، اما بسیار واقعی جلوه می‌کند. آماری که در تیتراژ پایانی فیلم درباره میزان خشونت علیه زنان تراجنسیتی رنگین‌پوست نشان داده می‌شود تکان‌دهنده است. به همین دلیل نمایش‌هایی از این دست در پرده سینما اهمیت زیادی دارند: درِ گفتگو و پذیرش را باز می‌کنند، فهم را برمی‌انگیزند، تبعیض را کاهش می‌دهند و مهربانی را در سطح جهانی تقویت می‌کنند.