فیلم The Ornithologist 2016

فرناندو (پل هامی) در دل طبیعت پرتغال برای پرنده‌نگری بیرون رفته که در جریان تند آب گرفتار می‌شود؛ قایقش از بین می‌رود و دو زن چینی کنجکاو—فی (هان ون) و دوست‌دخترش لین (چان سوان)—او را نجات می‌دهند. از اینجا به بعد داستان وارد فضایی سوررئال می‌شود: در مسیرش با چوپان خوش‌قیافه و لالِی به‌نام جِزوس (ژلو کاگیائو) روبه‌رو می‌شود، سپس یک تراژدی غیرقابل‌فهم رخ می‌دهد...

فرناندو (پل هامی) در دل طبیعت پرتغال برای پرنده‌نگری بیرون رفته که در جریان تند آب گرفتار می‌شود؛ قایقش از بین می‌رود و دو زن چینی کنجکاو—فی (هان ون) و دوست‌دخترش لین (چان سوان)—او را نجات می‌دهند. از اینجا به بعد داستان وارد فضایی سوررئال می‌شود: در مسیرش با چوپان خوش‌قیافه و لالِی به‌نام جِزوس (ژلو کاگیائو) روبه‌رو می‌شود، سپس یک تراژدی غیرقابل‌فهم رخ می‌دهد و روایت رنگ و بویی تقریباً فانتزی به خود می‌گیرد، طوری که فرناندو باید با اعمالش کنار بیاید، همه زیر نظر یک کبوتر سفید زیبا که به‌وضوح نقش نمادین دارد. در ابتدا فیلم شبیه یک مستند-درام تاریخ طبیعی است با عکاسیِ دوست‌داشتنی از پرندگان در زیست‌بوم‌شان و ما (و او) ناظران صرف؛ اما وقتی سفر او از مسیر عادی خارج می‌شود، روایت هم خیلی بی‌قاعده و نامنسجم پیش می‌رود. ژائو پدرو رودریگز گویی چندان دغدغه همراه‌کردن کامل تماشاگر با مسیر ذهنی‌اش را ندارد و دو ساعت فیلم‌سازی تا حدی خودخواهانه و عجیب‌وسلوک شده است. پردهٔ دوم اثر منطق یا هدفِ روشن چندانی ندارد: فرناندو باغی متروکه را می‌یابد که یادآور املاکِ مایکل جکسون مرحوم است، بعد هم با گروهی مواجه می‌شویم شبیه بازیکنان پینت‌بال آمازونی با آرزوهای نیمه‌انسان نیمه‌اسب! فیلم به‌طرز کنجکاوانه‌ای نسبت به نگرش‌ها درباره ایمان ــ و نه صرفاً ایمان‌های سدهٔ بیستم ــ واکاوی دارد و پنج دقیقهٔ پایانی را دوست داشتم؛ اما در مجموع تماشای آن طولانی و در پایان کمی گیج‌کننده است.