فیلم Ten Little Indians 1974

«و دوباره یکی‌یکی ناپدید شدند!» Ten Little Indians (یا And Then There Were None) به کارگردانی پیتر کالینسون و فیلمنامه‌ای از پیتر ول‌بک (هری آلن تاورز) بر پایه رمان آگاتا کریستی ساخته شده است. در این نسخه بازیگرانی چون شارل آزنور، استفان اودران، الکه زومر، گرت فروبه، هربرت لوم، الیور رید و ریچارد آتنبورو حضور دارند. موسیقی اثر از برونو نیکولای و فیلم‌برداری از فرناندو آریباس...

«و دوباره یکی‌یکی ناپدید شدند!» Ten Little Indians (یا And Then There Were None) به کارگردانی پیتر کالینسون و فیلمنامه‌ای از پیتر ول‌بک (هری آلن تاورز) بر پایه رمان آگاتا کریستی ساخته شده است. در این نسخه بازیگرانی چون شارل آزنور، استفان اودران، الکه زومر، گرت فروبه، هربرت لوم، الیور رید و ریچارد آتنبورو حضور دارند. موسیقی اثر از برونو نیکولای و فیلم‌برداری از فرناندو آریباس است. خلاصهٔ داستان همان پایهٔ همیشگی است: ده نفر طبق دعوت میزبان مرموزی به نام U.N. Owen (با صدای اورسن ولز) در مکانی جمع می‌شوند و از طریق نوار ضبط‌شده به جنایاتی که در گذشته مرتکب شده‌اند متهم می‌شوند. وقتی یکی‌یکی کشته می‌شوند، مشخص می‌شود قیمت آن جنایات، مرگ است — اما قاتل کیست؟ این نخستین نسخهٔ رنگی اثر است و از نظر اسامی بازیگران ترکیب قابل‌توجهی دارد، اما در مجموع بسیار بی‌رمق است، به‌ویژه اگر نسخه‌های برترِ سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۶۵ را دیده باشید. سکانس‌های قتل فاقد شور و حیاتی‌اند، بازیگران صرفاً از سرِ تکلیف ظاهر می‌شوند و به‌نظر می‌رسد بیشتر از اینکه مشغول بازی باشند از حضور در لوکیشن ایران لذت می‌بردند؛ تعلیق بسیار اندک است. تنها پرسشِ حقیقی «قاتل کیست؟» است و وقتی در پایان فیلم مشخص می‌شود، پاسخ به‌قدری قانع‌کننده نیست که تماشای بیش از یک ساعت و نیم فیلمنامهٔ یکنواخت و بدون ترس را توجیه کند. امتیاز: 4/10 با اینکه پیتر کالینسون بازیگران توانمندی برای این اقتباس جمع کرده، مجموعِ قطعات با هم جمع نمی‌شود. همه دعوت‌شدگان برای گذراندن آخر هفته در یک ویلای دورافتاده جمع می‌شوند، اما دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و ریتم فیلم هرگز آن‌قدر مؤثر نیست که بیننده بتواند با شخصیت‌ها ارتباط برقرار کند و نگران سرنوشتشان شود. الیور رید و سه‌تاییِ الکه زومر، ریچارد آتنبورو و گرت فروبه تمام تلاششان را می‌کنند، اما اکثراً «خنثی» ظاهر می‌شوند؛ هربرت لوم شاید کمی سطح کلی را بالا ببرد اما در مجموع این بازسازی متوسطی است که واقعاً ضرورت نداشت. در عین حال فیلم نوعی لذت سطحیِ کیتچی هم دارد و برای علاقه‌مندان نوستالژی سینمای دههٔ ۱۹۷۰ — یقه‌های پهن، رنگ‌های زنده و یادآوری سلیقهٔ آن زمان — جذابیتی اندک فراهم می‌کند.